Έχουμε πακέτα!

Μέσα στον Νοέμβρη, ήρθε ο αδερφός μου για δουλειές, στην Αθήνα. Μεγάλη χαρά στο σπίτι! Ο θείος Γιάννης, εκτός από αγκαλιές και αγάπη, μας έφερε και καλούδια από το βορρά! Κάτι μήλα φίλε μου, που μοσχομύριζαν, ζουμερά αλλά και σκληρά, γλυκά και ξινά... ποίημα τα μήλα από το χωριό! Φυσικά ο Μάριος, μην περιμένεις πως χάρηκε με μήλα, φύλλα και κοτόπουλα που πετούσαν μέσα από το καλάθι! Όοοοχι ξετρελάθηκε με τις ζωγραφιές που του έστειλαν, τα ξαδερφάκια του.

Και με το όνομα του, κεντημένο από τα χεράκια της θείας Ρεβέκκας!

- Μαμά μ΄αγαπάνε πολύ τα ξαδερφάκια μου;
- Ναι αγάπη μου.
- Και οι θείοι κι οι θείες και οι γιαγιάδες και οι παππούδες;
- Βέβαια μωρό μου.
- Τελικά μαμά είμαι αξιαγάπητος!
Αξιαγάπητος και υπέρμετρα μετριόφρων!

Μετά το πρώτο δέμα, κατέφθασε ένα δεύτερο, από την θεία Σόφη αυτήν την φορά.
Η οποία, πολύ καλώς έκανε και μας έφτιαξε δύο υπέροχα Χριστουγεννιάτικα ημερολόγια, ένα για ΄μένα κι ένα για τον μικρό. Αλλά μας τα έστειλε νωρίς! Εμείς, ο ένας πιο περίεργος από τον άλλο, έχουμε ξεροσταλιάσει, θέλοντας να τ΄ανοίξουμε με μιας!

Ο μικρός με πιάνει στα πράσα:
- Μαμά γιατί σκαλίζεις το ημερολόγιο σου;;;
- Δεν σκαλίζω παιδί μου, το ξεσκονίζω...
- Ε ρε μαμά, γιατί η θεία Σόφη δεν έκανε τα ημερολόγια, να αρχίζουν από το 32; Δεν μπορώ να περιμένω το 24!

Πριν λίγες μέρες πήγαμε σε ένα κατάστημα απέναντι από το σπίτι μας να πάρουμε δυο μπάλες για το δέντρο. Ο ιδιοκτήτης έχει ένα πιάνο εκεί και ο Μάριος όποτε πάμε, του ζητά να παίξει.
- Κύριε Α. μπορώ να παίξω λίγο πιάνο;
- Βέβαια αγόρι μου.
- Ακούστε λίγο, θα παίξω ένα τραγούδι λυπημένο.
- Γιατί λυπημένο Μάριε;
- Γιατί η γιαγιά Χαρούλα είναι μακρυά μου και δεν μπορώ να την βρω!

Στολίσαμε το σπίτι, γράψαμε γράμμα στον Άι Βασίλη, ψηλαφούμε στα κρυφά τα μικρά πακετάκια στα ημερολόγια μας και αύριο, το κλου του μηνός... Περιμένουμε στας Αθήνας, τη γιαγιά Χαρούλα, να υποδεχτούμε μαζί τον Δεκέμβριο.

Μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες και τις συνθήκες που πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, νιώθω τυχερή για τους ανθρώπους της ζωής μου! Η αγάπη τους, η αγάπη, είναι η μεγαλύτερη δύναμη...
                                Σας γλυκοφιλώ
                                  Ειρήνη

Μαμά νιώθω...

- Μαμά νιώθω ευτυχισμένος, μ΄αρέσει πολύ η καρδιά σου!
- Αλήθεια αγάπη μου; Τι έχει η καρδιά μου που σου αρέσει;
- Έχει εμένα μέσα, μανούλα!

- Μαμά μου πέρασε λίγο ο βήχας,ε;
- Ναι αγόρι μου έχεις ώρα να βήξεις.
- Πάμε στο σχολείο τώρα;
- Αύριο πουλάκι μου, τώρα σχόλασαν οι συμμαθητές σου και πήγαν να φάνε και να ξεκουραστούν.

Κλάμα γοερό...

- Γιατί κλαις Μάριε μου;
- Γιατί ήθελα να πάω στο σχολείοοοοοο. Όλοι πήγαν κι εγώ έμεινα τελευταίοοοοοος, δεν έμαθα τίποτα σήμερα και νιώθω αποδιωγμένοοοοοος!

Εγώ πάλι, νιώθω πολύ όμορφα, που όσο χάλια κι αν είμαι ο Μάριος με κάνει να γελάω ολημερίς! Παράλληλα πλέκω, τι πρωτότυπο... Έφτιαξα ένα ζευγάρι σκουλαρίκια.

Τα παρατηρεί το ποντικάκι...

Τα παρατηρεί η γάτα...

Μα κάπου θα τα πάει δώρο, ο Αι Βασίλης!
Έτσι κάπως, να μπαίνουμε σε κλίμα εορταστικό!
Σας γλυκοφιλώ
Ειρήνη

Μαμά πότε θα ξαναπαίξουμε κλήρωση;

Ο Μάριος λατρεύει τα γράμματα και τους αριθμούς. Από τότε που έπιασε μαρκαδόρους στα χέρια του αρνούνταν πεισματικά να ζωγραφίσει.
- Δεν θέλω να ζωγραφίζω μαμά, θέλω μόνο numbers και ABC 's.

Στεναχώρια εγώ... Το παιδί μου δεν θέλει να εκφραστεί, δεν έχει έφεση στα καλλιτεχνικά...
Ώσπου συνήλθα, για πολλοστή φορά, και σκέφτηκα λογικά, οξύμωρο!
Το παιδί ας κάνει ό,τι του αρέσει και το κάνει χαρούμενο. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι αγάπη για τα ίδια πράγματα. Τώρα πια ο μικρός ξέρει τα αλφάβητα στα ελληνικά, αγγλικά, ρώσικα και αράβικα. Διαβάζει στα ελληνικά και στα αγγλικά. Οι άλλες δυο γλώσσες είναι καινούριο κοσκινάκι, αν και ξέρει πολλές λέξεις στα ρώσικα. Ώρες ώρες μου δίνει στα νεύρα, να με ρωτάει και να μην μπορώ να απαντήσω στους παραλογισμούς του!

- Μαμά έλα να πούμε μαζί α-μπε-βε-γκιε (ρώσικο αλφάβητο)
- Δεν το ξέρω αγάπη μου.
- Το ξέρεις μαμά, άκου τι εύκολο είναι: α-μπε-βε-γκε-ντε-γιε-γιο.......

- Φτιάξε μου χειροτεχνία με τα ρώσικα μανούλα
- Γράψε μου καλύτερα το κράκτκαγιε βρε μαμά.....

Οπότε το πρωί που του ζήτησα να με βοηθήσει στην κλήρωση για τα σκουφάκια τρελάθηκε από την χαρά του! Κόψαμε χαρτάκια να γράψουμε τα ονόματα σας κι ο Μάριος σχολίαζε ακατάπαυστα.

- Μαμά πόσες φορές θα γράψουμε Χριστίνα;
- Αριστέα; Περίεργο όνομα μαμά, αλλά μ΄αρέσει!
- Κλαυδία; άντε πάλι, κι άλλο όνομα που δεν ξέρω!
- Αθηνάααα σαν την μαμά του νονούκου!
- Μαμά πότε θα γράψουμε τα ονόματα των αγοριών;

Βάλαμε τα χαρτάκια στο κόκκινο καλαθάκι και ο κύριος έκανε την κλήρωση, με μια σοβαρότητα λες και έκανε το πιο σπουδαίο πράγμα του κόσμου!

Τα αποτελέσματα από τα χεράκια του:

Και τα επίσημα από τα χέρια της μαμάς:

Η Αλεξάνδρα είναι η Παξινού, να διευκρινίσω. Την άλλη Αλεξάνδρα μας, την είχα γράψει ως, Woman in blogs.

Στη συνέχεια, ο Μάριος πήρε το καλάθι με τα χαρτάκια και έπαιζε, "κλήρωση" !
- Μαμά πότε θα ξαναπαίξουμε κλήρωση; Πολύ ωραία περάσαμε!

Σας ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σας λόγια και τις υπέροχες ευχές! Συγχαρητήρια στις τυχερές, που μπορούν να μου στείλουν mail στο eirhnhgramm@yahoo.gr. Περιμένω κορίτσια.
                                   Σας γλυκοφιλώ
                                         Ειρήνη

Η κουκουβάγια χρόνισε!

Σήμερα έχουμε γενέθλια! Ένα χρόνο πριν, η λατρεμένη μου αδερφούλα ανάρτησε το πρώτο κείμενο, στην κουκουβάγια και το σόι της. Αυτή η κουκουβάγια κι εγώ το σόι. Τώρα πως έγινε και έγινα εγώ η οικοδέσποινα κι αυτή η φτωχή συγγενής, ούτε που το κατάλαβα. Είναι που δεν ήθελα να γράψω, για την ακρίβεια, πίστευα πως δεν το ΄χω με το γράψιμο. Εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν είναι το δυνατό μου σημείο, μα έτσι κι αλλιώς δεν αισθάνομαι πως γράφω. Νιώθω απλώς πως μιλάω μαζί σας, σαν να είμαστε μια παρέα.
Μπορεί να μην καθόμαστε σε ένα σαλόνι ή στο τραπέζι κάποιου καφέ, αλλά εγώ έτσι σας αισθάνομαι. Φίλους, που επικοινωνούμε με έναν τρόπο διαφορετικό. Η διαφορετικότητα αυτή, δεν μειώνει σε τίποτα την ποιότητα της σχέσης μας.
Θα ήθελα να σας κεράσω όλους κεράσματα κανονικά, νόστιμα φαγητά και γλυκά! Να φάμε, να πιούμε και να περάσουμε φίνα. Προς το παρόν είναι ανέφικτο. Ίσως μια μέρα να κάνω ένα open house για όλους χαχαχα! Σήμερα όμως, θα σας κεράσω κάτι από αυτά που φτιάχνω. Τρία σκουφάκια μίνιον, σε όποιες διαστάσεις θέλετε, για ΄σάς ή για παιδάκι. Θα γίνει κλήρωση, όπου θα συμμετάσχουν όσοι αφήσουν μήνυμα σ΄αυτήν την ανάρτηση.

Χρόνια μας πολλά λοιπόν, αδερφούλα! Περιμένω να γυρίσεις πίσω, μου έχεις λείψει τόσο πολύ!
Σας ευχαριστώ όλους πολύ, που είσαστε εδώ με αγάπη και πάντα με έναν καλό λόγο!
                                Σας γλυκοφιλώ,
                                με όλη μου την αγάπη
                                Ειρήνη

Εργαστήρι δώρων

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν. Μη μου πει κανείς πως παραλογίζομαι, διότι έχουν απομείνει 7 εβδομάδες. Για την ακρίβεια 5 για μένα, μιας και αρχίζω πρόβες πυρετωδώς από 10 Δεκεμβρίου, γιούπι! Μέσα σ΄αυτό το διάστημα, θα πρέπει να αποτελειώσω πολλά πλεκτά δωράκια. Οπότε προλαβαίνω, δεν προλαβαίνω.

Έχω μετατρέψει την γωνιά μου στο καθιστικό, σε εργαστήρι. Μαλλιά γύρω τριγύρω, συν τα σκόρπια παιχνίδια του Μάριου, είμαστε άνω κάτω διαρκώς!

Τον σκούφο παραπάνω, τον φόρεσε σήμερα το πρωί που πήγε στο σχολείο το αγόρι μου. Μάλιστα, μου ζήτησε να φτιάξω έναν ίδιο για μένα, να τα φοράμε παρέα! Αυτό περιμένει κι η δασκάλα του, να με χαρακτηρίσει με τις μπάντες, τρελή!
"Καλώς την κυρία Μίνιον και το παιδί της"...

Εκτός της παιδικής σειράς έχω να σας δείξω και την γυναικεία συλλογή :)

Τσάντα σε γήινα χρώματα!

Δαχτυλίδι στο αγαπημένο μου μπλε! Οι χάντρες θα ήθελα να είναι σε λιγότερο σκούρο χρώμα, αλλά βαρέθηκα να τις ξηλώσω.

Το πιο ζόρικο δώρο βέβαια, μου ανέθεσε να το κάνω ο γιόκας μου!

- Μαμά στην παπουτσοθήκη είναι τα παπούτσια σου, του μπαμπά και τα δικά μου;
- Ναι αγάπη μου.
- Και του Κωσταντίνου;
- Όχι αγόρι μου,του Κωσταντίνου είναι μαζί με της θείας, του θείου, της Χαράς και του Παναγιώτη.
- Μαμά θέλω κι εγώ να έχω έναν φίλο στο σπίτι μας να παίζουμε. Θέλω να κάνεις δυο ξαδερφάκια από την κοιλίτσα σου, για ΄μένα.
- Αν κάνω παιδάκι Μάριε θα είναι αδερφάκι σου, όχι ξαδερφάκι σου.
- Εντάξει μανούλα ας το λένε αδερφάκι. Αλλά θέλω δύο, ένα κοριτσάκι κι ένα αγοράκι. Το κοριτσάκι να το λένε Χριστίνα και το αγοράκι Άγγελο.

Αυτή είναι παραγγελιά, απλή και διόλου απαιτητική! Καλά ας τελειώσω με τα πλεξίματα και βλέπουμε... Χρόνο δεν έχουμε;;; Στην πρώτη νιότη εγώ,μπορώ πανεύκολα να κάνω πράξη, την επιθυμία του παιδιού μου!
                                  Σας γλυκοφιλώ
                                        Ειρήνη

Δύσκολοι καιροί

Πήρα πολλές απουσίες, είναι η αλήθεια. Αλλά είναι ευτύχημα που δεν πήρα τα βουνά. Οι μέρες που πέρασαν, ήταν πολύ δύσκολες. Ναι πιο δύσκολες από αυτές τις περιόδου, άραγε ποιος σκέφτηκε να τις ονομάσει δύσκολες; Δεν είχε κατά νου, πως υπάρχουν και χειρότερα. Τέλος πάντων, δεν θα επεκταθώ στα συμβάντα γιατί μου είναι δύσκολο και να μιλώ, γι΄αυτά. 

Είμαι αρκετά ευάλωτη ακόμη. Δεν μπορώ να πω πως: "Με θετική σκέψη όλα θα πάνε καλά" ή όλα όσα, αισιόδοξα,σκεφτόμαστε όταν βρισκόμαστε μπροστά σε προβλήματα. Νιώθω πως δεν θέλω να πολυσκέφτομαι, περιφέρομαι κάνοντας δουλειές στο σπίτι, σαν να μου έχουν κάνει λοβοτομή. Ε και βέβαια πλέκω.

Αποτελείωσα την κουβέρτα, που είχα ξεχασμένη σε μιαν άκρη.

Τυχερή στάθηκε η κουβέρτα. Αν ήμουν στα καλά μου, σκόρπια μοτίφ σε κανένα μπαούλο θα ήταν, για χρόνια.

Το μόνο που με έκανε να νιώσω όμορφα είναι αυτή η κουβέρτα και φυσικά ο απίθανος γιος μου μετά του πατρός του! Ο οποίος με ρωτούσε ενίοτε:

 

- Είσαι λυπημένη μαμά;

- Όχι αγάπη μου πως το σκέφτηκες;

- Από τη φατσούλα σου μαμά που δεν γελάει συνέχεια.

Επίσης κάποια στιγμή που ο Μανώλης μου έδωσε ένα φιλί:

- Σ΄ευχαριστώ πολύ μπαμπά που αγαπάς τη μαμά. Πρέπει να την αγαπάμε πιο πολύ, όταν είναι λυπημένη.

Και να φανταστείς ότι εγώ πίστευα πως δεν κατάλαβε τίποτα. Αλλά πως το λέει το τραγούδι;

Πως να κρυφτείς απ΄τα παιδιά;

Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.

                                  Σας γλυκοφιλώ 

                                             Ειρήνη

Άσε με να θαυμάσω, τις κολοκύθες!

Πήγε στο κρεβάτι του, ξάπλωσε, σκεπάστηκε. Ο μπαμπάς, του διάβασε ένα παραμύθι και τον καληνύχτισε. Κι ενώ καθόμαστε χαζεύοντας το "Θα σε κάνω βασίλισσα" τον ακούω από μέσα και σιγοτραγουδάει. Πηγαίνω στο δωμάτιο του.

- Τι κάνεις μωρό μου τραγουδάς;
- Ναι μανούλα τραγουδάω για να κοιμηθώ, μέχρι να βγει ο ήλιος γρήγορα, να πάω στο σχολείο.
- Σ΄αγαπάω πολύ αγόρι μου.
- Κι εγώ μαμά, αλλά φύγε τώρα, χάνω χρόνο από τον ύπνο μου και δεν θα είμαι φρέσκος στο σχολείο.
Αυτό το σαββατοκύριακο μας τρέλανε. Ήθελε να πάει ντε και καλά, στο σχολείο.

- Γιατί μαμά δεν έχω σχολείο;
- Γιατί είναι Σαββατοκύριακο.
- Δεν μ΄αρέσει το Σαββατοκύριακο.
- Δεν σου άρεσε που είδες τον παππού και την γιαγιά;
- Πολύ μου άρεσε, αλλά μου λείπουνε οι συμμαθητές μου.

Εμένα πάλι, δεν μου έλειψε καθόλου το πρωινό ξύπνημα! Χαλάρωσα, κοιμήθηκα, έπαιξα με τον Μάριο, έπλεξα.
Με θέμα, φθινοπωρινό!

- Μαμά τι κάνεις εκεί;
- Πλέκω κολοκύθες, αγόρι μου.
- Μαμά θα πλέξεις όλα τα λαχανικά;
- Γιατί ρωτάς θέλεις να σου φτιάξω κάποιο;
- Όχι ρωτάω για να τελειώσεις. Θέλω να παίξουμε κάρτες μνήμης, παρεούλα.

- Μαμά κι αυτό το άσπρο είναι κολοκύθα;
- Ναι
- Όχι, σαν σκόρδο είναι μαμά.

Τοποθέτησα το καφασάκι με τις κολοκύθες, σ΄ένα ράφι της βιβλιοθήκης. Ο κύριος έβαλε το καρεκλάκι του μπροστά και σκαρφάλωσε, ευκαιρία να ταράξει τα ράφια.
- Τι κάνεις εκεί Μάριε; Θα πέσεις, κατέβα από το καρεκλάκι σου.
- Άφησε με μαμά, να θαυμάσω τις κολοκύθες σου.

Πέρασε ή πρώτη, πραγματικά Φθινοπωρινή, Κυριακή. Με ξεκούραση, χουχούλιασμα, και κολοκύθια!
Καλή εβδομάδα να έχουμε.
Σας γλυκοφιλώ
Ειρήνη

Τα κουτιά της οργής

Αυτά, αυτά τα κουτάκια θα με τρελάνουν. Πως θα απαλλαγώ από τούτη την πληγή, της τακτοποίησης; Κουτιά αποθήκευσης μεγάλα.

Κουτιά μεσαία.

Κουτιά μικρά

Κουτιά μικρότερα, από μικρά.

Κουτιά, κουτιά, κουτιά...

Ένα δείγμα μικρό, είναι όλα αυτά τα κουτιά. Βαρέθηκα, να ξετρυπώσω-αραδιάσω-φωτογραφίσω, όλα τα ξεχασμένα αντικείμενα του πόθου μου. Μανία να τα κλείσω όλα κάπου, τακτοποιημένα, λες και θα θυμώσουν αν δεν έχουν τον προσωπικό τους χώρο. 

Και είναι και τ΄άλλα φυσικά, που δεν είναι εμφανή, τα έχω μέσα μου. Μαζί πάνε αυτά. Χρωματιστά, με σχήματα, σχέδια τα μεν. Δίχως χρώμα, σχήμα, σχέδιο, τα δε. Αλλά ισχυρά, πολύ ισχυρά, ισχυρότερα.

Σε ένα μεγάλο έχω βαλμένο το συναίσθημα. Δεν πρέπει ποτέ να ανοίξει, επιπόλαια το κουτί, μην τυχόν και χαθεί σταλιά απ΄αυτό. Πρέπει να είναι στην πρώτη θέση. Μαζί του στριμωγμένη, η υπερβολή, η υπομονή, η ανοχή, που αποδεικνύουν την ύπαρξη του. 

Σ΄ένα άλλο πιο ΄κεί, ταιριασμένο, έχω βάλει την ευγένεια, με λίγη καλοσύνη. Τον περισσότερο χώρο πιάνουν δυο τεράστια αυτιά, για ν΄ακούω πάντα καλά, μην και με πουν κακό ακροατή.

Ααα στο πιο όμορφο έχω τοποθετήσει το χρέος, απέναντι στο παιδί μου, στην οικογένεια μου, στους ανθρώπους, στην δουλειά μου. Ουέ κι αλίμονο και πιάσει σκόνη. Πανικός.

Στο πιο άσχημο, ένα στραπατσαρισμένο κουτί παπουτσιών είναι καταχωνιασμένος ο θάνατος. Το ανοίγω συχνότερα, όλων. Αλλά δεν μπορώ να το βάλλω σε τάξη. Παραμένει ασυμμάζευτο και τρομακτικό. 

Πανάθεμα σε Σεπτέμβρη, μήνα της τακτοποίησης και των εκκαθαρίσεων.

Πως να γινότανε ν απαλλαγώ, απ΄όλο αυτό το κουτομάνι. 

Μα τι να σου κάνω κι εγώ, όσο σκέφτομαι πως σ΄ ένα μεγάλο κουτί, θα καταλήξω μια μέρα; Η ματαιότις με κατατρέχει. Το περιπαικτικό χαμόγελο της ζωής, είναι ο θάνατος. 

Συμπέρασμα: τι τα θες τα συμμαζέματα αφού σε χαλάνε;;;

Σας γλυκοφιλώ, εν εξάλλω 

Ειρήνη

Θέλω να πω ένα τραγούδι λυπητερό

Την Παρασκευή που μας πέρασε, είχα φωτογράφηση για την παράσταση που θα παίξω, τον Χειμώνα. Έπρεπε να είμαι στο θέατρο, λίγο μετά το μεσημέρι. Ο Μανώλης ήταν στη δουλειά, οπότε πήρα τον μικρό μαζί μου. Φτάσαμε νωρίς. Μπήκαμε στο θέατρο και καθίσαμε στο φουαγιέ να περιμένουμε τους υπόλοιπους συντελεστές. Ο Μάριος άρχισε να βαριέται.

- Μαμά αυτή η σκάλα που ανεβαίνει;
- Στην σκηνή αγάπη μου, εδώ είναι ο χώρος που περιμένει ο κόσμος μέχρι να αρχίσει η παράσταση κι εκεί απέναντι είναι το ταμείο όπου βγάζουν εισιτήριο.
- Μαμά πάμε, να βγάλουμε εισιτήριο, για να μπούμε στο θέατρο;

Βέβαια το θέμα της (κάθε) ημέρας είναι το σχολείο. Θέλει πολύ να πηγαίνει, ακόμη, αλλά είναι πολύ στρεσαρισμένος, το πουλάκι μου. Συνεχώς, παριστάνει την δασκάλα του. Έχει ξεσηκώσει, μέχρι και τον τρόπο που μιλάει, είναι απίστευτο. Φωνάζει και χτυπάει έναν μαρκαδόρο πάνω στο τραπέζι. Προσπαθώ να του εκμαιεύσω πράγματα, αν και νομίζω πως δεν χρειάζεται, τα δείχνει μέσα από παιχνίδι του.

- Τι σου άρεσε σήμερα, στο σχολείο, Μάριε;
- Μου αρέσει που μιλάω με τους συμμαθητές μου και που παίζουμε, μαμά.
- Υπάρχει κάτι που δεν σου άρεσε;
- Εεεεε
- Ναι;
- Εεεε δεν μου αρέσει, που που φωνάζει η δασκάλα.

Γενικά, είναι σε μια υπερένταση. Αντιδρά σε πράγματα, για τα οποία, παλιότερα τον έπειθα πολύ εύκολα.
Όπως απόψε το βράδυ. Αργήσαμε να κάνουμε μπάνιο και του είπα πως θα κάναμε γρήγορα, για να κοιμηθεί εγκαίρως.

- Όχιιιι θέλω μεγάλο μπάνιο, να παίξω με τα παπάκια μουουου.
- Αγάπη μου όπως σου εξήγησα, πρέπει να κοιμηθείς νωρίς, δεν έχουμε χρόνο. Αύριο σου υπόσχομαι, θα παίξεις με τα παπάκια.
Πες εγώ, πες αυτός, τελικά επείσθη.

Την ώρα της περιποίησης του, μετά το μπάνιο, μου λέει (αφού δεν έγινε το δικό του):
- Μαμά είμαι πολύ λυπημένος θέλω να πω ένα τραγούδι λυπητερό.
- Να πεις, αγόρι μου.
- Δεν ξέρω μανούλα, θα μου μάθεις ένα εσύ;

Του τραγουδάω, " διώξε τη λύπη παλικάρι πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι" και με κόβει δυσαρεστημένος

- Σταμάτα σταμάτα μαμά, καλά είμαι, ας τραγουδήσουμε ένα χαρούμενο.

Ποιο, δεν ξέρω τι θέλω, δεν υπάρχει...

Ελπίζω αύριο να ξημερώσει, μια ήρεμη μέρα και μια πιο χαλαρή εβδομάδα. Είμαι λίγο οριακά και φοβάμαι, πως έχω περισσότερο άγχος από τον μικρό. Λες και πηγαίνω εγώ στο σχολείο, ένα πράμα, τι εφιάλτης!

                             Καλή εβδομάδα!
                              Σας γλυκοφιλώ.
                                     Ειρήνη.

Κάτσε φρόνιμα θα φωνάξω την αστυνομία κι αν είσαι ξένος; Το αλλοδαπών!

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε, μετά την πρώτη μέρα στο σχολείο, ο μικρός ήταν λαλίστατος σε ό,τι αφορούσε στην εν λόγω μέρα. Πέρα από το γέλιο που κάναμε με τις ιστορίες του, ρίξαμε και πολύ συζήτηση. Με τον ίδιο αλλά και κατ΄ ιδίαν οι γονείς.
Γνωρίζω πως το παιδί μου, είναι ζωηρό και εγωκεντρικό. Έτσι, έχω την βεβαιότητα πως το σχολείο, θα του κάνει καλό. Θα συγχρωτιστεί και θα μάθει να λειτουργεί σε ένα περιβάλλον με συνομήλικους του, θα μάθει να εφαρμόζει νέους κανόνες.
Αυτός από την πλευρά του, έχει μεγάλη λαχτάρα για το σχολείο, για τους δικούς του λόγους.

- Μαμά θα έχω πολλούουους φίλους και θα παίζουμεεε!

Από τα συμφραζόμενα του λοιπόν, αισθάνθηκα πως κάτι ήταν περίεργο, στην πρώτη του επαφή με την δασκάλα. Σκέφτηκα πως θα ήταν υπερβολικό, την δεύτερη κιόλας μέρα, να ρωτήσω την δασκάλα πως πήγε την προηγούμενη. Δεν είχα και καμία ένδειξη πως κάτι φοβερό συνέβει, μιας και ο μικρός το Σαββατοκύριακο μας ρωτούσε γιατί δεν έχει σχολείο και αδημονούσε να ξαναπάει.
Όμως η ανήσυχη υστερική μου φύση, με έσπρωξε τελικώς, να πιάσω την δασκάλα, στο χαλαρό, το πρωί της Δευτέρας. Η μισή ντροπή δική μου και η μισή δική της. Χαμογελαστά την καλημερίζω και αφού μπήκε ο Μάριος στην αίθουσα της λέω:

- Πως πήγε η πρώτη μέρα, τι έκανε ο Μάριος;
Και με ένα ύφος ειρωνικό και δεικτικό μου απαντά:
- Τι θέλεις και δεν έκανε, ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε έκανε.
- Η αλήθεια είναι πως συζήτησα μαζί του πολύ και κάτι δεν μου άρεσε. Μου μιλούσε συνεχώς για ένα παιδάκι ονόματι Α, υπερβάλλοντας με αφηγήσεις, που περιστρέφονταν γύρω απ΄αυτό.
- Ναι, είναι ένα παιδί ξένο, δεν μιλά ελληνικά, έκλαιγε ζητώντας την μαμά του και όπως καταλαβαίνεις, όλη μας η προσοχή έπεσε πάνω του. Ο Μάριος κάποια στιγμή με αγανάκτησε και του είπα ότι θα φωνάξω την αστυνομία αν δεν είναι φρόνιμος.
- Τι είναι αυτό που έκανε και θα έπρεπε να του πείτε κάτι τέτοιο;
- Δεν ήθελε να ζωγραφίσει και να ακούσει παραμύθι, αλλά να παίζει. Είναι υπερκινητικός. Μου δημιουργεί πρόβλημα.

Η αλήθεια είναι πως δεν του αρέσει να ζωγραφίζει, αλλά παραμύθια διαβάζουμε-δραματοποιούμε-χορεύουμε από τότε που ήταν έξι μηνών! Μου ήρθε να την ρωτήσω, μήπως διαβάζει ανιαρά, αλλά κρατήθηκα. Δεν ήταν του παρόντος.

Αποσβολωμένη έφυγα. Από τις 8:15 ως τις 12:15 το μυαλό μου δούλευε πυρετωδώς. Σκεφτόμουν τι θα κάνω. Θα του μιλήσω, ναι. Θα σκαρφιστώ ιστορίες που θα έχουν ήρωα έναν μαθητή, που δεν σέβονταν τους κανόνες του σχολείου. Και πόσο λυπημένοι είναι όλοι, όταν δεν μπορούν να να γίνουν μια παρέα, να συνεργαστούν. Θα κάνω τούτο, θα κάνω τ΄άλλο... Αφού έστυψα το μυαλό μου, εν μέσω ενοχών που κάτι δεν έκανα καλά με το βλαστάρι μου, πήρα ανάποδες.

"ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ;;;;"
Ποιος άνθρωπος, ανθρωπένιος, ενήλικας, παιδαγωγός, θα έφτανε στα όρια του, από την πρώτη μέρα, με ένα νήπιο και θα το απειλούσε; Την αστυνομία την καλούμε όταν κάποιος νόμος παραβιάζεται, αυτό ξέρει ο γιος μου, από το σπίτι. Στο νηπιαγωγείο, η "εξουσία" είναι αυτή η κυρία. Ποιον νόμο μπορεί να καταπατήσει ένα παιδί για να καλέσεις την αστυνομία, ενώ δεν μπορείς εσύ να το κάνεις κουμάντο; Το μήνυμα της φράση της, διπλό. Η αστυνομία είναι μπαμπούλας και την καλώ, γιατί εγώ είμαι ανεπαρκής να επιβληθώ. Αλλά και εσύ εδώ μέσα παρανόμησες! Και στο τέλος τέλος, ποιος της είπε πως έχει δικαίωμα να απειλεί ένα τετράχρονο;
Πήγα να τον πάρω το μεσημέρι, αποφασισμένη να της μιλήσω. Την έκανα από το πουθενά, με τρόπο ευγενέστατο. Τότε η κυρία τα γύρισε, τούμπα κατσαρόλα.

- Να ξέρετε τον παρασύρει ο Α. (το ξένο παιδάκι που την προηγούμενη δήθεν της απέσπασε όλη την προσοχή!) Κι εκεί άστραψε και βρόντηξε!

- Ακούστε να σας πω, δεν με αφορά τι κάνει το άλλο παιδί, εδώ ήρθα να σας μιλήσω για τον γιο μου. Ξέρω ποιο είναι το παιδί μου και δεν χρειάζεται να τον παρασύρει κανείς, τα καταφέρνει και μόνος του να κάνει φασαρία. Δεν επιθυμώ να στοχοποιήσω, κανέναν μαθητή. Υπεύθυνη εδώ είσαστε εσείς και ξέρετε την δουλειά σας φαντάζομαι. Δεν μπορούμε να κατηγορούμε τα παιδιά, χωρίς να κάνουμε ό,τι καλύτερο ένθεν και ένθεν. Γι αυτό και ήρθα τόσο πρώιμα να σας συναντήσω. Προκειμένου να συνεργαστούμε για το καλό όλων μας!

Εν ολίγοις αν δεν είχα πάρει πρέφα τι συμβαίνει, θα με καλούσε σε κανένα δίμηνο να μου πει ότι είχα γιο, το καθαρματάκι της τάξης. Αυτό που μου κάνει τρομερή εντύπωση, είναι πόσο γρήγορα βγάζει συμπεράσματα δίχως να δώσει χρόνο στα παιδιά, βάζοντας ταμπελάκια. Τι περίμενε δηλαδή, να πάνε όλοι στο νηπιαγωγείο και από την πρώτη στιγμή να εγκλιματιστούν;
Προσωπικά δεν ενδιαφέρομαι τι πρόγραμμα θα ακολουθήσει, αν θα διδάξει γράμματα,συλλαβές, αριθμούς, άλγεβρα, τριγωνομετρία ή ότι άλλο. Με ενδιαφέρει όμως πάρα πολύ, να βοηθήσει τα παιδιά να ενταχθούν στην νέα τους πραγματικότητα. Να κοινωνικοποιηθούν ομαλά και να πηγαίνουν χαρούμενα κάθε πρωί. Να είναι ευχαριστημένα, οι ψυχούλες.
Φυσικά το κορυφαίο είναι που ενώ είχα πει στον Μάριο να με περιμένει σε μια καρεκλίτσα λίγο πιο εκεί, αυτός βαρέθηκε και μας πλησίασε. Τότε η κυρία τον κοίταξε και απευθυνόμενη σ΄αυτόν λέει:

- Εεε είναι νωρίς ακόμη, σε λίγο καιρό ο Μάριος θα κλαίει και δεν θα θέλει να έρθει στο σχολείο...

Δεν θα μακρηγορήσω άλλο, για το τι της είπα και τι μου είπε. Θα πω μόνο, σήμερα ημέρα τρίτη, πήγα να πάρω τον μικρό και η κυρία μου έκανε τεμενάδες! Κόντεψε να πηδήσει στην κορφή μου, από την χαρά της! Ο Μάριος σήμερα, ήταν πολύ καλός! Στον επόμενο τόνο, θα είναι αριστούχος! Ζωγράφισε έκανε χειροτεχνίες όλα καλά!
Άρα χαζή δεν είναι μια χαρά κατάλαβε πως δεν την παίρνει για πολλά πολλά και αν πάλι δεν το κατάλαβε, θα με βρει μπροστά της. Και αυτό δεν είναι απειλή, αλλά καθήκον του κάθε γονιού.